Timinn lidur faranlega hratt i yndislegu Afriku:)

Jaeja ta er bara vika eftir I verkefninu og svo tvaer vikur af ferdalogum.
Eg reikna med ad tetta blogg verdi tviskipt likt og sidasta blogg. Eg aetla adeins ad segja fra vikunni minni,  og teim plonum sem vid systur erum bunar ad gera fyrir ferdalagid okkar. Svo reikna eg med ad baeta adeins vid eftir helgina en nu er laugardagsmorgunninn 28.januar og eg oska elsku pabba minum til hamingju med afmaelid I kuldanum a Islandi.

Vikan sjalf er buin ad vera svipud og su sidasta og oskop god. Vid fengum reyndar nokkur ny born I skolann I byrjun vikunnar, baedi troskaheft og born sem hafi ekki verid I skola adur og bua a heimili fyrir born sem hafa ordid fyrir einhversskonar ofbeldi eda misnotkun. Tad var gaman ad fa inn ny born og tessi heilbrigdu lifga svo sannarlega upp a stadinn med endalausu bladri a swahili sem eg skil ekki bofs I.. enn sem komid er. Ekki bera ad skilja tetta sem svo ad eg hafi meira gaman af teim en hinum en faest hinna barnanna tala ekki og eru tvi I rauninni ekki eins aberandi.

I gaer, fostudegi hittumst vid Ingunn og brother James, sem byr I St. Brigids tar sem Ingunn byr, I baenum og stadfestum safariferdina okkar til Masai Mara. Hun verdur farin naestu helgi, eda fra 4.- 7. februar. Vid munum byrja a tvi ad fara til Masai Mara I tvaer naetur tar sem ma sja flest villtu dyr Afriku og frabaert landslag. Svo holdum vid til Lake Nakuru en tad er tekkt fyrir frabaert fuglalif tar a medal flamingoana sina. Tar gistum vid svo eina nott adur en vid holdum heim. Ja, eda aftur I hofudborgina her I Kenya. Vid komum til med ad gista I svona campsite, sem eru eiginlega hus, nema hvad, veggirnir eru ur tjaldefni. Annars eru rum, moskitonet, klosett og sturta I ''tjaldinu'' okkar. Eg get hreinlega ekki bedid eftir tessari ferd. Midad vid hvad Nairobi National Park var frabaer ferd ta getur tessi ekki klikkad.

            I gaer forum vid systur lika yfir I Kyole I heimsokn til Gauta og I verkefnid hans. Hann sotti okkur a stoppistodina og vid roltum svo. Vid stoppudum lika I Flomina tar sem Sveinn og donsku stelpurnar sem komu a sama tima og vid vinna. Tad er lika heimili fyrir munadarlaus born. Tegar vid komum heim voru yngstu bornin bara heima. Tar var eitt 2manada, eitt 3 manada, eitt 6 manada o.s.frv. Tad er svo sorglegt. Eg vildi helst ekki sleppa einni gullfallegri 3 manada stelpu sem eg hugsadi um og gaf ad drekka  tessa stuttu stund sem vid stoppudum tarna. Mig langar helst ad taka hana med heim til Islands. Svo kiktum vid I skolann tar sem bornin a heimilinu hans Gauta eru og fylgdum teim svo heim ur skolanum. Vid skodudum husnaedid sem bornin bua I og tad var nokkud saemilegt. Gaeti audvitad ordid miklu betra en saemilegt to. Vid lekum sma vid bornin og hittum fleiri yndisleg ungaborn sem eg vildi lika taka med mer heim. Eg er ekki fra tvi ad eg hafi ordid sma eftir mig eftir tessa heimsokn og ogn sorgmaedd ad sja oll tessi litlu, saklausu born sem hafa engan, ja nema Gauta I 4 manudi til ad hugsa um sig. Tau hafa ekki einu sinni moguleikann a tvi ad vera aettleidd a gott heimili. Tau turfa bara ad alast upp tarna og fara svo ut a heimilinu tegar tau na 18 ara aldri og hugsa um sig alveg sjalf. Sorglegt.

I dag er eg ad fara med Chege fjolskyldunni sem er fjolskyldan min herna ad skoda annad land sem tau eiga og aetla ad byggja a tegar tau haetta ad vinna. A morgun er svo Hells Gate, sem verdur orugglega alveg sjuklega gaman.

Laugardagurinn var algjor fjolskyldudagur. Vid keyrdum ruma 30km a tveimur klukkustundum a eitt af tremur landareignunum sem fjolskyldan min a, en traffikin herna er allsvakaleg og engar umferdarreglur, eda svona nanast. A landinu teirra er kornakur sem vinnumadurinn teirra sem byr tar I pinulitlum barujarnskofa hugsar um. Tau aetla ser sidan ad byggja ser  hus tar, fa ser nokkur dyr og staekka vid landbunadinn, byggja hus fyrir vinnufolkid sitt og lifa lifi sinu tarna I ellinni. Vid satum tar I ruman klukkutima og akvadum svo ad fara ad saekja Ingunni og fara aftur heim. Haldid tid ekki ad stiga a tyrni sem for I gegnum skoinn minn og upp I ilina a mer... yndislegt. Og ja, vid erum ad tala um svona stora eins og hyenurnar stinga sig a I Lion King. Eins og allir kenyabuar er fjolskyldan min ekkert ad drifa sig. Vid stoppudum a otal stodum a leidinni til Ingunnar medal annars a svakalega fallegum stad tar verid var ad byggja kirkju upp a kletti. Eg rolti upp a klettinn og sa ta landid allan hringinn I kringum mig, yfir allt. Tad var alveg storkostlegt. Enn eitt stoppid var svo hja slatraranum a horninu tar sem keypt var svona roasted beef sem smakkadist alveg eins og islenskt grillkjot og tad kunni eg sko veeeel ad meta. To ad kenyski maturinn se alls ekki hraedilegur ta a eg sko ekki eftir ad sakna hans.

En ta kemur ad sunnudeginum. Hann var storkostlegur I alla stadi. Eda svona langlanglangflesta.

Vid systur forum asamt hjonum fra Nyja Sjalandi I Hell's Gate National Park og tetta var med fallegri stodum sem eg hef sed. Tetta var ekkert osvipad Asbyrgi nema bara mun mikilfenglegra og meiri afrikublaer yfir ollu. Tad var mikid um klifur I tessum fallega tjodgardi og vid skemmtum okkur alveg storvel enda vorum vid med frabaerann leidsogumann, Austin sem stefnir a ad giftast Ingunni og gera hana ad Masai konu, en hann er einmitt af Masai aettbalknum. Eg veit ekki hvernig eg a lysa tessari ferd og lifsreynslu en myndirnar munu bar syna sitt tegar taer koma. Tad gaeti reyndar tekid svolitinn tima tvi ad favitinn Rakel gleymdi  myndavelinni sinni heima en eg mun fa frabaerar myndir fra Ingunni tegar vid komum aftur a klakann. Fullkomid, ef vid teljum ekki med sarar faetur og vaegan solsting. Nu er spurning hvenaer eda jafnvel hvort eg bloggi aftur. Kannski get eg skellt inn einu stuttu ef eg nenni I Mombasa eda Zanzibar.

Annars vona eg ad allir hafi tad gott a Islandi.

Tad vaeri lika gaman ad fa ad heyra ef tid erud ad fylgjast med ferdum okkar systra. Alltaf gaman ad vita ef folk hefur ahuga a tvi sem madur er ad gera.

Ast fra Afriku.

Laaaangt blogg!:)

Karibu Kenya!

Svona er eg ordin sleyp i Kaswahili en tetta tydir velkomin til Kenya... eda svo skylst mer.

Eg skrifadi tetta blogg sidasta fostudag en gat svo ekki sett tad inn a siduna mina, tannig ad eg aetla ad leyfa tvi ad koma herna fyrst og segja svo adeina fra tvi sem vid gerdum um helgina, enda var tad ekki af verri endanum.

Nuna er eg buin ad vera I Kenya I 10 daga og mer lidur bara nokkud vel. Eg fekk heimtra strax fyrsta daginn en eg aetla ekki ad lata tad skemma ferdina fyrir mer heldur reyni eg bara ad hugsa sem minnst heim. Mer er farid ad lida mjog taeginlega hja fjolskyldunni minni herna I Kawangare I Kenya, tetta er mjog indaelt folk sem vill allt fyrir mig gera. Vid erum farin ad geta spjallad saman um heima og geima sem gerir dvol mina hja teim ekki eins einmanalega. Eg hugsa ad tau seu nu ekki stadarimynd fyrir Kenyjubua en tau eru virkilega almennileg og skilningsrik. Maturinn her  I Kenya er svona upp og ofan. Sumt herna er bara virkilega gott og er matur sem eg er nokkud von. Annad her er alveg vidbjodslegt. Sem daemi fekk eg ad borda eitthvad sem liktist silum I vinnunni I fyrradag og eg helt eg myndi aela a medan heimamenn bordudu tetta med bestu lyst og bros a vor. Tad vaeri hinsvegar donaskapur af mer ad leyfa matnum minum og tvi bordadi eg allt af disknum minum med aeluna I halsinum.  Eftir vinnu tann dag for eg I Junction sem er verslunarmidstod rett hja heimilinu minu og keypti mer kexpakka og kok sem klaradist a rumum 10 minutum. Tratt fyrir tad er eg nu ad reyna ad venja mig sma ad lifnadarhattum folksins.

Eg er farin ad laera agaetlega a kerfid her. Eg fer um med matatu ut um allt og rolti um svaedid. Tad tekur mig um klukkustund ad komast I vinnunna a morgnanna og eg vakna tvi I kringum 6 a hverjum virkum morgni. Vegna hitans og erils allann daginn er eg buin a tvi tegar eg kem heim a kvoldin og eg fer ad sofa tegar eg er buin a borfa kvoldmat kl 9. Svona er lifid I Kenya. I fyrradag var eg jafnvel svo treytt ad eg var kom upp I rum kl korter yfir 8. En tad er svosem oskop fint en getur verid vandamal um helgar tegar eg er med Ingunni og vil fara ad sofa 2-3klst a undan henni.

Vid Ingunn erum saman um helgar en hittumst litid a virkum dogum enda erum vid badar I vinnu fra kl 8-3 eda 4 a daginn. Skolinn sem eg er ad vinna I heitir Faithmile school. Tar er program fyrir troskahefta og born sem eiga I laerdomserfidleikum. Sem stendur eru 10 born I skolanum, 9 teirra eru einhverf og sum teirra eiga vid likamlega fotlun ad strida lika. Svo er einn drengur fastur I hjolastol og hefur litla sem enga hreyfigetu og er lika andlega fatladur. Eg vona svo innilega ad eg get eitthvad adstodad kennarana vid ad finna fleiri troskandi verkefni fyrir krakkana. Eg bad einmitt Birgittu, tengdamommu um ad adstoda mig vid af finna verkefni handa teim og hun kom med margar godar hugmyndir sem eg get vonandi byrjad ad profa a morgun. Annars eru bornin alveg yndisleg og eg hef mjog gaman af teim. Fyrir utan venjulega stundarskra, tar sem tau laera ad skrifa og sum ad lesa eda laera stafrofid eda ad telja ta er farid einu sinni I viku med tau I sund og mer fannst tad alveg rosalega gaman og tar gat eg notad sundhaefileika mina I ad hjalpa mikid. I fyrradag forum vid I leiki allann seinnipartinn og tar tokst mer ad sja adeins hvernig bornin eru utan vid skolastofuna. I gaer for eg svo med teim a hestbak og tad var alveg frabaert ad sja hvad tau nutu sin tratt fyrir tad ad eg hafi naestum latist ur hita vid ad labba hring eftir hring vid hlid hestsins Flash til ad passa upp ad bornin dyttu ekki af baki. Hitinn her er um og I kringum 30 gradur I mesta hitanum. A morgnanna er I kringum 15 gradu hiti.

            Annars eru planid hja okkur Ingunni ad fara I Nairobi National Park um helgina med odrum sjalfbodalidum. Hinn daginn aetlum vid svo I Nairobi National Museum og a David Sheldrik sem er svon filamunadarleysingjahaeli sem vid komumst ekki I sidustu helgi tegar vid forum I Giraffe Center og a Karen Blixen Museum. Annars erum vid ad reyna ad plana ferdalog okkar sidustu tvaer vikurnar og tad tekur sinn tima tar sem vid vitum ekki alveg hvad vid viljum gera. Tad sem er to planad er Masai Mara tjodgardurinn, ferd til Mombasa sem er sunnar I landinu og er halfgerdur ferdamannastadur og svo endum vid I Zanzibar I solinni tar. Vid hofum hinsvegar ekki akvedid hvar skal gista, hvernig skal ferdast a milli og hvort vid aetlum ad ferdast eitthvad meira I Tanzaniu.

Vinsaeldir minar herna I Kenya eru svakalegar. Sama hvar eg er ta eru allir, karlar, konur og litil born: “Hello, how are you?” “Can I have your phonenumber?” “ I like your mohawk” og svo framvegis. Aldrei hef eg verid svona eftirsott a allri minni aevi. Flest allir herna eru I Kenya eru mjog vinsamlegir og sumir vilja bara spjalla a medan adrir vilja fa eitthvad fra manni en madur verdur bara ad nota hausinn og reyna ad tekkja folk I sundur. Sem daemi stoppadi mig madur I midbae Nairobi um daginn og for ad spjalla vid mig og spyrja hvadan eg vaeri og hvernig Island vaeri. I fyrstu helt eg ad hann eda einhver I kring vaeri ad fara ad raena mig og var mjog treg ad spjalla. Svo sa eg ad hann vildi mer ekkert illt og tarna stod eg a midri gotu og spjalladi vid okunnugann mann I rumar 10minutur um Island og lif mitt. Eg turfti svo ad fara til ad hitta Ingunni a torginu og madurinn vildi alveg endilega ad vid myndum setjast nidur yfir kaffi ef vid myndum hittast aftur til ad fraedast meira um landid og lif mitt. Tetta var eitthvad sem myndi seint gerast a Islandi enda var tetta mjog serstakt en eiginlega mjog gaman.

Ta eru frettir minar hedan ur Afriku uppurnar I bili en eg skal reyna ad blogga aftur I naestu viku um lifid her. Eg setti myndirnar fra fyrstu 10 dogunum inn a facebook.

Annars vona eg ad tad hafi tad allir gott sem gengu svo langt ad lesa tetta allt eg sendi astarkvedjur til Islands.

Kvedja,
Rakel I Afriku.

Tetta var s.s bloggid sem eg skrifadi sidasta fostudag en aetla ad baeta adeina vid nuna og segja fra helginni minni.

Eg for til Ingunnar a fostudeginum I St Bridges og tar eru sko moskitoflugur. Nu tegar eg er komin aftur heim til min I Wanyee Road er eg med um tad bil 40 moskitobit og hudin min eru holar og haedir sem vaeri s.s ekkert vandamal ef ekki vaeri fyrir versta klada sem eg hef nokkurn sinni a aevinni fundid fyrir. Eg for lika I apotek I dag og keypti sterakrem til ad reyna ad draga adeins ur kladanum og bitunum og vona bara innilega tad besta. Ingunn byr I verkefninu sinu og deilir herbergi med tyskri stelpu sem heitir Katharina og er alveg yndisleg. I ST. Bridgets bua lika nokkrir prestar sem eru svakalegir spaugarar. Teir komu fram vid mig sem drottningu a medan dvol minni stod og voru alveg svakalega skemmtilegir.

En ta kemur ferdasaga helgarinnar;

Vid byrjudum laugardaginn a tvi ad drifa okkur I David Sheldrick wildlife trust sem er I rauninni munadarleysingjahaeli fyrir fila. Vid saum baedi pinkulitinn fil sem var um triggja manada gamall og upp I um 3 ara gamla fila og vid fylgdumst med vordunum gefa teim mjolk ur pela og svo voru filarnir ad bada sig, ja og okkur svolitid lika, I drullulauginni sinni. Teir voru alveg aedislega saetir og

eg hefdi sko ekkert a moti tvi ad taka einn litinn saetann med heim til Islands. Tad var sidan haegt ad taka ad ser munadarlausan fil, sem eg se eiginlega eftir ad hafa ekki gert nuna tvi hversu flott vaeri ad eiga eitt stykki fil I Afriku? Eftir tessa godu ferd I munadarleysingjahaelid gengum vid mikidmikid I Nairobi National Museum og tar var lika ymislegt ad sja. Tar var alls konar kenysk list, s.s malverk og fleira, sma kynning a sogu landsins, alls kyns uppstoppud dyr og saga teirra, steingervingar og beinagrindur og ef mer skjatlast ekki var su elsta sem tarna var um 18 milljon ara gomul. Vid forum svo bara aftur heim til Ingunnar alveg grutskitugar og daudtreyttar.

A sunnudeginum akvadum vid bara ad sofa ut... tad gekk alveg svakalega vel og vid systur vorum badar alveg gladvaknadar I krinum 7.30. Vid forum ta bara a faetur I rolegheitunum og drifum okkur svo I animal orphanige sem er I rauninni inn I National Park. Tar saum vid alls kyns dyr, alls kyns ljon og fleiri kattardyr, villisvin, giraffa, afkvaemi asna og sebrahests, alls kyns apa og fleira en tetta voru allt dyr sem var bjargad eftir ad hafa skilist fra foreldrum sinum ung ad aldri. Nu kemur to ad skemmtilegum frodleiksmola sem eg er ekki viss um ad allir alvoru Lion King addaendur viti; Simba tydir ljon a swahili. Tetta fannst mer sko merkilegt.

 Kvoldinu adur hofdum vid nanast haett vid ad fara I Nairobi National Park vegna tess ad vid heldum ad vid tyrftum ad skipuleggja ferdina meira sjalfar. Tar sem vid vorum nu tegar innan I gardinum akvadum vid ad spyrja hvernig svona safari ferdir um gardinn gengu fyrir sig. Eftir tad samtal hoppudum vid upp I flottan safari jeppa, borgudum 50 dollara og keyrdum af stad 10 min seinna I tveggja og halfs klst ferd um gardinn og teim pening sjaum vid systur sko ekki eftir. Tad var alveg otrulegt og frabaert ad sja umhverfid og villt dyrin I natturunni. Tar saum vid asamt otrulegum grodri alls kyns dyr svo sem fugla, struta, buffaloa, nashyrninga, antilopur og fleiri svipadar tegundir, fullt af giroffum og svo hittum vid vini okkar ljonynjurnar sem voru adeins I um tveggja metra fjarlaegd fra okkur. Tad var alveg storkostlegt ad sja. Utsynid var storkostlegt og tad var gaman ad sja dyrin I sinu natturulega umhverfi en to med storhysi hofudborgarinnar I baksyn. Maeli svo klarlega med tessu.

Svo skelltum vid okkur aftur I midbaeinn og eg fekk mer mina nanast daglegu PizzaInn pizzu og forum svo a markad I midbaenum, Masai market. Tar var haegt ad fa ymislegt og tokst okkur systrum ad versla toskur med svakalegri pruttsnilld Ingunnar.

Tessi helgi og vikan oll var alveg frabaer og eg hlakka til ad sja hvad su naesta ber med ser I skauti.

Kv. Rakel sem aetlar ad laera sma Shawili adur en hun kemur aftur til Islands.

Kenya

Jaeja, fyrstu dagarnir i Kenya eru bunir ad vera svonasvona. Ferdin byrjadi nu a tvi ad eg turfti ad skilja Ingunni eftir i Frankfurt tvi tad var vesen med vegabrefid hennar og fljuga ein til Afriku.Ta var okkur systrum ekki mikid skemmt. Eg for ta um morguninn tegar eg kom upp a hotel og for i fyrstu iskoldu sturtuna mina i Kenya. Fekk svo kynningu a skrifstofu ICYE med donskum stelpum sem voru lika ad koma i sjalfbodalidastorf. Tad var agaett er komin med kenyskt nr og ef einhver vill nalgast tad hja mer ta ma senda mer fb post. Var svo skilad upp a hotel kl half 4 samdaegurs alveg daudtreytt eftir 30klst voku og helt eg myndi sofna en nei. Tad gerdist ekki fyrr en Ingunn kom kl 4 naestu nott. Eg var ekk alvg ad treysta tessum Kenyamonnum til ad byrja mef tarna a hotelinu. I gaer hitti eg hostfjolskylduna mina sem er alveg indael. Hun samastendur af mommu,pabba og fjorum bornum, eda tad kalla foreldrarnir tau, en tau eru oll eldri en eg. Tvo teirra bua heima og eg deili herbergi med systurinni, sem heitir Kathrine. Tau eru nokkud rikumannleg og mer lyst bara roslega vel a tau. Eg for svo i dag med Ken, sem er a vegum ICYE og buin ad adstoda mig helling, i verkefnid mitt og spjalladi orstutt vid konu tar og sa bornin. Eg byrja svon almennilega a morgun. Eg er ad reyna ad laera a tessa blessudu matatu  eda straetoa til ad komast heim og til baka. Ken for svo med mig i midbaeinn og syndi mer um. Endadi svo her a tessu netcafe og Ken er farin. Ingunn og stelpa sem er lika sjalfbodalidi i verkefninu hennar aetla ad koma hingad eftir vinnu hja ser og eg vonast til ad hitta taer sma adur en eg tarf ad fara heim. Tad tekur mig ca klst ad komast heimi traffikinni og eg tarf ad vera komin heim fyrir myrkur eda kl half 7.

Eg held ad tetta verdi bara gaman tegar madur laerir a tetta. Vid Ingunn aetlum ad gerast turistalegar um helgina og gera eitthvad skemmtilegt. Sidan er buid ad joda okkur ad fara med i kirkju. Tad sem tad verdur gaman:) haha.
Vid forum liklega i Masaii Mara tjodgardinn naestu helgi og tad a vist ad vera algjor paradis.
Kenyubuar borda allt med skeid. Adan bordadi eg kjuking a veitingahusi med skeid. Mjog sertakt en ekkert of audvelt ad gera.
Su tonlist sem eg er buin ad heyra her er mjog outdated en gaman af henni samt. Sem daemi kom lagid Stronger med Britney Spears i utvarpinu adan, sem og eitthvad lag ur mamma mia og fleira godgaeti. Reyndar hef eg gaman af afrikutonlistinni. Var hugsad til tin Arni minn med alla tessa frabaeru tonlist. Haha:)

En nog komid af tessu leidinleg i dag gerdi eg tetta bloggi... vonandi kemur eitthva[ bitastaetara seinna.

Og ja, tad er enginn ad flyta ser i Kenya, enginn. Alveg enginn. Tessu tarf ad venjast.

Hafid tad gott:)

Bræðrakærleikur jólanna

Jólin eru að nálgast... með hverjum deginum. 

   Fyrst var það laufabrauðið í vinnunni, svo jólaseríurnar í vinnunni, svo jólaseríur hér og þar í gluggum bæjarins, í vikunni skoðaði ég allar lélegu jólamyndirnar á imdb, fór svo í sveitina í dag og gerði jólakleinur með mömmu og pabba og fann uppáhalds jólaskrautið mitt í kassa í sveitinni til að koma með í Naustafjöruna. Það má ekki gleyma að minnast á það að á leiðinni í sveitina og heim aftur hlustaði ég á jólalög og söng með eins og brjálæðingur og skemmti mér konunglega. Ég veit að ég er heldur snemma í því en fyrir jól síðustu ára er ég búin að komast í jólaskapið snemma eða um þetta leyti og alltaf bremsað mig af svo ég komist nú jólaskapið á réttum tíma, eða í kringum jólin. Það hefur aldrei tekist. Jólaskapið hefur alltaf bara komið snemma í smá tíma eða þar til ég loka það af og ekki komið aftur fyrr en að ári. Ég er nokkuð viss um að ég er ekki sú eina sem upplifir þetta svona. Í ár hef ég ákveðið að leyfa mér bara að vera í jólaskapi þó það sé svona snemma. Á morgun ætla ég til dæmis að kaupa jólakort og setja upp jólaseríur og á sunnudaginn ætla ég að baka eins og eina smákökusort. Þetta verður yndislegt. Ég hlakka svo til.

   Eins og ég sagði áðan þá var ég að hlusta á jólalög. Þar á meðal eitt uppáhalds jólalagið mitt;

Do they Know It´s Christmas? með Band Aid. Það fékk mig til að hugsa um það sem ég er að fara að gera eftir góðar 6 vikur. Það sem ég er orðin spennt. Áður var ég eiginlega bara kvíðin og stressuð og ekkert lengur spennt. Hrædd um að fá bara heimþrá og að söknuðurinn myndi eyðileggja það sem ætti að vera einn besta ferð sem ég gæti nokkurn tíma farið í á ævinni. Allt annað gleymdist einhvern veginn. Núna er ég hinsvegar búin að átta mig aftur smá á tilgangnum með ferðinni. Til að gera eitthvað gott. Hljómar klisjugjarnt en þetta er nú bara þannig. Núna er ég líka stolt og ánægð því jólin eru að koma og ég er að fara út að gera það sem mig hefur langað að gera í langanlangan tíma, já nokkur ár. Og ég held að sú staðreynd að jólin eru að koma og þessi bræðrakærleikur sem er innra með okkur um hátíðirnar sé að kveikja þetta ljós hjá mér sem lýsir á réttu ástæðuna fyrir för minni út. Þess vegna ætla ég bara að leyfa mér að vera í þessu jólaskapi mínu snemma.

Núna er ég alsæl. Það er gott.

Einkaþjálfun

Ég verð að segja að ég er stolt af því að þetta er annað bloggið mitt í vikunni. Ég er nefnilega ein af þeim bloggurum sem lætur líða langan, langan, langan og svo ennþá lengri tími á milli blogga.

Ég er að hugsa um að skrá mig í fjarnámi í einkaþjálfaraskóla World Class sem byrjar í apríl næstkomandi. Þetta er ekki nema þriggja mánaða nám sem lætur mig velta því fyrir mér hvort þetta sé ekki eins gott nám og ég vil. Sem dæmi er námið í ÍAK hjá Keili tveggja anna nám, sem gefur manni nógu mikinn tíma til að ná öllu sem þarf að læra. Lúðinn sem ég er, þá missti ég af umsóknartímanum þar. Ég veit hins vegar ekki um neinn sem hefur farið í námið í World Class og ekkert heyrt af því þannig að ef það er einhver sem hefur gert það þá má sá og hinn sami endilega láta mig vita af því. Hugmyndin er sú að vera búin að læra einkaþjálfarann og geta nýtt mér það þegar ég fer suður næsta vetur í sálfræðina svo ég þurfi ekki að vinna meira en það með skóla. Þannig að allir sem hafa áhuga á að komast í einkaþjálfun á næsta ári endilega hafa samband við mig því ég mun vera heimsins besti einkaþjálfari í sögunni, eða svo mun ég allaveganna halda fram.

Talandi um einkaþjálfun, ég er einmitt að fara að byrja í fjarþjálfun, enda veitir ekki af, því ég er pikkföst í sama æfingapakkanum og það þarf að fara að hrista eitthvað upp í honum. Ég byrjaði í átaki í byrjun sumars og það gekk alveg ljómandi vel til að byrja með, missti þrjú kíló eins og skot. Síðan þá hef ég verið í stoppstoppstopp. Formið á líkamanum mínum er vissulega búið að breytast helling, til hins betra en þeir sem æfa vita að það er alveg skelfilega leiðinlegt að standa í stað. Að sjálfsögðu á maður ekki að einblína á vigtina, sérstaklega ekki þar það myndi jaðra við óheilbrigði ef ég myndi missa mikið meira en 3 kg til viðbótar en það er alltaf gaman að sjá árángurinn „svart á hvítu“l. Inn kemur fjarþjálfun...

Allar heilbrigðar tillögur um bætingu teknar til greina.

Kveðja súkkulaðifíkillinn.

Staða fatlaðra

Jæja gott fólk, þá sérstaklega Alma, sem hefur víst beðið eftir bloggi síðan í ágúst. Ég vil biðjast afsökunar á því að hafa ekkert sett hérna inn fyrr en núna en sauðurinn sem ég er, þá skrifaði ég þrjú löng blogg á síðunni sjálfri en ekki í Word til að byrja með og varð útkoman sú að eftir rúma klukkustundar skrif í hvert skipti ákvað netið að frjósa, bloggsíðan að eyða öllu sem ég hafði sett niður og fleira álíka skemmtilegt. Til þess að það komi eitthvað gáfulegra en „í dag...“ blogg þarf ég líka að komast í ákveðinn gír og hann er allt of fátíður þessa daganna. Hérna kemur þó afrakstur dagsins.

Um daginn var ég búin að skrifa grein um ástæður þess sem ég ákvað að fara út til Kenýa í sjálfboðaliðstörf í janúar næstkomandi og ég mun án efa gera það aftur síðar en núna langar mig aðeins að fjalla um málefni fatlaðra á Íslandi eins og þau koma mér fyrir sjónir.

Nú hef ég starfað á sambýli fyrir fatlaða frá því í byrjun sumars og er orðin aðeins kunnug stöðu fatlaðra í samfélaginu. Það sem ég vil samt byrja á að segja frá eru þeir einstaklingar sem ég er búin að kynnast með vinnu minni þar. Þetta fólk er með þeim lífsglöðustu einstaklingum sem ég þekki og það þarf oftast lítið til að gleðja hjarta þeirra. Ég er búin að kynnast mörgum yndislegum einstaklingum sem hafa allir mjög mismunandi persónueinkenni sem gerir þá að þeim sérstöku manneskjum sem þau eru. Ég gæti ekki hugsað mér betri, fjölbreyttari, meira krefjandi og gefandi vinnu en þá sem ég er í núna og ég hef engan áhuga á að hætta henni á næstunni enda er ég búin að eignast fullt af nýjum vinum sem mér þykir alveg ótrúlega vænt um.

Mér skylst nú að þjónusta við fatlaða á Íslandi sé svipuð í samanburði við hin norðurlöndin og mun betri heldur en í vanþróaðari löndum en það er samt sem áður ýmislegt sem þarf að bæta. Það sem er vert að muna að er að fatlaðir einstaklingar eru líka manneskjur sem eiga skilið að reyna að fá sem mest út úr lífinu líkt og hinir heilbrigðu. Því miður búa allir fatlaðir einstaklingar við einhverskonar skert lífsgæði en það fer eftir fötlun hvers og eins og alvarleika hennar. Sjúkdómar eru gjarnan fylgifiskar fötlunar og gerir því lífið ekki auðveldara fyrir þá einstaklinga sem búa við fötlun. Líkt og ég sagði áðan þá eru lífsgæðin mismikil eftir fötlun einstaklingsins. Sumir eru heppnir í óheppninni og geta nánast séð um sig sjálfir og þurfa aðeins á aðstoð að halda við erfiðustu verkin. Aðrir geta því miður aldrei farið einir á klósettið og gert þarfir sínar, ekki tjáð sig og líðan sína, aldrei staðið eða jafnvel setið, ekki fengið sér að borða það sem þeir vilja þegar þeir vilja  og listinn heldur áfram. Þetta er það ástæðan fyrir því hversu mikilvægt það er að hafa nóg af góðu og hæfu starfsfólki sem hefur ástríðu til að auka lífsgæði einstaklingsins og má ekki spara við það. Ég ætla nú ekki að tala um kjaramál en mér finnst þetta samt sem áður vera eitt af mikilvægustu störfum í samfélaginu, þ.e. að vera til staðar fyrir samborgara þinn. Þegar kemur að öðru en þessum grunnþörfum einstaklingsins þá er forvitnilegt að sjá hvernig þjónusta við fatlaða er. Sem dæmi fór ég í bíó með íbúa af sambýlinu um daginn. Hana langaði rosalega mikið að sjá Strumpana og var tiltölulegar nýbyrjað að sýna myndina í kvikmyndahúsum. Hún á erfitt með gang og notast stundum við hjólastól og fórum við með hann þennan tiltekna dag í bíó. Þegar við erum búnar að troðast í röð, ég og hún í hjólastólnum og við komnar að miðasölunni er okkur tilkynnt að það sé ekkert hjólastólaaðgengi í sal A, þar sem myndin var sýnd heldur bara í B sal. Við þurftum því að troða okkur aftur út úr bíóhúsinu og fara inn þar sem áhorfendur koma vanalega út úr salnum og þar kom stúlka, örugglega á svipuðum aldri og ég og við rembuðumst við að lyfta stólnum yfir stórann þröskuld. Vegna þess að við þurftum að fara þarna inn þá fórum við ekki í gegnum sjoppuna og gátum ekki verslað okkur nammi, en það var nú einmitt eitt af því sem hana hlakkaði svo til að gera, því ekki getur hún stokkið út í búð í hvert skipti sem hana langar í eitthvað góðgæti. Stúlkurnar sem voru að vinna í bíóinu voru reyndar svo indælar að gefa okkur popp og kók frítt vegna þessa og færa okkur það í sætin okkar. Ég ætla ekki að álása stelpurnar sem voru að vinna í bíóinu þennan daginn því ekki eru það þær sem eiga að sjá til aðgengi fyrir alla sé til staðar. Samkvæmt lögum á aðgengi fyrir fatlaða að vera á öllum opinberum stöðum og ber yfirvöldum og stjórnendum að sjá til þess. Ef það er ásættanlegt að hafa þetta svona þá spyr maður sig;  Eiga fatlaðir einstaklingar eða fólk í hjólastól ekki rétt á því að sjá nýjustu myndirnar á meðan þær eru ennþá sýndar í A sal? Eiga fatlaðir einstaklingar eða fólk í hjólastól að þurfa að bíða eftir því að komast í bíó þangað til myndin er sýnd í B sal? Þetta á ekki að vera ásættanlegt. Eins og það sé ekki nógu erfitt að þurfa að vera í hjólastólnum, heldur að þurfa líka að missa af því sem lífið hefur upp á að bjóða vegna þessa. Þetta er ekki bara svona í kvikmyndahúsum. Þetta er allsstaðar á almenningsstöðum. Þetta er svona á kaffihúsum, í búðum, á tónleikastöðum, á veitingastöðum og fleira.  Á laugardaginn síðasta fór ég með manni í hjólastól í strætó. Ég fékk aðstoð við að lyfta stólnum upp í strætisvagninn óvitandi um að hægt væri að setja niður planka til að rúlla stólnum upp í og niður úr stætisvagninum. Tvær konur sem voru í strætisvagninum sögðum mér svo að hægt væri að setja hann niður. Strætisvagnabílstjórinn hafði ekki fyrir því að segja mér frá því þegar hann horfði á okkur burðast með stólinn upp í vagninn. Ekki bara það er slæmt heldur líka einfaldlega það að mér hafi ekki dottið í hug af fyrra bragði að það væri planki til að leggja upp og niður segir svolítið mikið um stöðu þjónustu við fatlaða hér. Ég bjóst ekki við að það væri hægt að fara með stól upp í vagninn því það er ekki sjálfgefið í samfélaginu. Er ekki eitthvað rangt við það?

Þetta er því miður staðreyndin í samfélaginu, að minnsta kosti eins og hún kemur mér fyrir sjónir. Ég vil samt sem áður að þeir sem koma til með að lesa þetta allt saman viti að ég veit að það er ekki allt slæmt við þjónustu við fatlaða hérna. Það er hægt að setja plúsa við ýmislegt en það er einfaldlega ekki það sem ég vildi koma á framfæri hér, heldur það sem þarf að bæta.

Að þessu sögðu þá vil ég samt minna á mikilvægi þess að hrósa. Það eru mörg vel unnin störf þarna úti sem eiga skilið meiri viðurkenningu en raunin er.

Til að enda þetta með smá væmni en þó raunveruleikanum;

„Við erum eftir allt saman, öll manneskjur með okkar kosti og galla“.

Fyrsta blogg

Góðan daginn góðu vinir.

Ég hef lengi hugsað um að búa til mína eigin bloggsíðu og þar sem bloggið er núna komið aftur með tískubylgju ákvað ég að láta af því verða.
Hérna ætla ég að birta greinar um hin ýmsu mál sem þessi hugur minn veltir fyrir sér daginn út og daginn inn enda virðist sem hann ætli aldrei að stoppa. Ákvað líka að það væri gaman að vera búin að gera svona síðu svo ég geti sagt frá ævintýrum mínum í Afríku þegar ég fer þangað.




"We laugh until we think we´ll die, barefoot on a summer night
Nothin´new is sweeter than with you."


-Rakel